ನೋವು

ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ನೋವುಗಳು ಎದೆಯೊಳಗೆ ಬೇಯುತ್ತವೆ,
ಬಿಚ್ಚಿಡುವೆನೆಂದರದು ಮುಟ್ಟಲಾರದಷ್ಟು ಸುಡುತ್ತದೆ!
ಕೆಂಡದೊಲೆಮೇಲೆ ಕಣ್ಣೀರು
ಬತ್ತಿ ಆವಿಯಾಗುವುದು,
ಮೋಡಕಟ್ಟಿದ ಬಾನಿಂದ ರಾತ್ರಿಯಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಸುರಿವ  ಮಳೆಯಂತೆ,
ಬಿಕ್ಕಳಿಕೆ ತುಟಿ ದಾಟದಂತೆ
ಕಾಯುವುದು,
ಬಾಗಿಲಿನೊಳಗೇ ನೋವನಡಗಿಸಿ
ಹುಸಿ ನಗುವೊಂದು ಹೊಸಿಲಲ್ಲಿ
ತಾ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವುದು
ಜಗದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ
ಮುಚ್ಚಿದ ಬೂದಿಯಲಿ
ಕೆಂಡ ಅಡಗಿದಂತೆ!

ಪಯಣ

ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನು ನಾನಿಟ್ಟೇ ಕ್ರಮಿಸಬೇಕು...
ಗಮ್ಯವದು ಸಾವಿರ ಮೈಲುಗಳದ್ದಾದರೂ ಸರಿ,
ಹತ್ತೇ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲಿ ಮುಗಿದರೂ ಸರಿ...
ಹೆಜ್ಜೆಯದು ಭಾರವೆಂದು ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುವಂತಿಲ್ಲ,
ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳುಗಳಿಗೆ ಅಂಜುವಂತಿಲ್ಲ...
ಎಡವಿದರೂ ಸರಿಯೆ,
ಗಾಯ ಮಾಗುವ ಮೊದಲೇ
ಮತ್ತೆ ಪಯಣಿಸಬೇಕು...
ಚುಚ್ಚಿದ ಮುಳ್ಳನ್ನು ಕಿತ್ತು
ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡದೇ  ನಡೆಯಬೇಕು...
ಕ್ರಮಿಸಿದ ದಾರಿಗಿಂತ ಮುಂದಿರುವ ದಾರಿಯೇ ಮುಖ್ಯ,
ದೃಢ ಲಕ್ಷ್ಯವೊಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು,
ದಾಹ ದಣಿವುಗಳ ಅರಿವಾಗುವುದಿಲ್ಲ...
ಹಸಿವು ಕಸುವನು ಕಸಿಯುವುದಿಲ್ಲ...
ಸಾವಿರ ಮೈಲುಗಳ ದೂರ ಹತ್ತೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಲಿ ಮುಗಿದಂತೆ ಭಾಸವಾದರೆ ಅದು ಅಚ್ಚರಿಯಲ್ಲ!!!

ನೆನಪು - ಚಿತ್ತಾರ

ಯಾರದೋ ಉಸಿರು
ನನ್ನ ಬಸಿರೊಳಗೆ ಕಾಡುತಿಹುದೇಕೆ?
ಇರುಳ ತಮವದು ಹಗಲಲೂ ನುಸುಳಿ ನುಗ್ಗುತಿಹುದೇಕೆ?
ಅರ್ಥವಾಗದ ಮೌನ
ಕಿರುನಗೆಯ ಅಣಕ,
ಸುಡುವುದೀ ಬದುಕ...
ನೆತ್ತಿಗೇರಿದ ಭಾನು;
ಹೊನ್ನಶೂಲದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ ದುಡುಕು!
ಕತ್ತಲೆಯ ಮಬ್ಬು
ಕವಿಯುತಿಹುದಿಲ್ಲಿ,  ಬಾನ ಬಾಂದಳದಲ್ಲಿ....
ಉರಿವ ಸೂರ್ಯಗೆ ಗ್ರಹಣ ಹಿಡಿದಿಹುದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲಿ...
ಇಳಿದ ಈ ಸಂಜೆಯಲಿ
ತಾರೆ ಮೂಡದ ಆಗಸವಿದೆ...
ಕತ್ತಲಾವರಿಸಿದೆ
ಬಣ್ಣವಿರದ ಕುಂಚದಲಿ
ಮೋಡ ಚಿತ್ತಾರ ಬಿಡಿಸಿದೆ!

ಸುಡುವ ಮೌನವ ಮೀರಿ

ಮೌನದ ಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯವೇಕೆ?
ಮಾತಿಗಿಂತಲು ಪ್ರಬಲಾಸ್ತ್ರ ಮೌನದ್ದು,
ಮಣಿಸಬಲ್ಲುದು ಜಗವನ್ನೆ  ಕಲ್ಲುಬಂಡೆಯ ಮೌನ...
ಮುನಿಸಿಗೂ ಮೌನಕ್ಕೂ ನಂಟು ಬಹಳ...
ಅರ್ಥವಾಗದ ಮೌನ ಸುಡುವುದೊಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಜೀವಗಳನು...
ನೊಂದು ನುಡಿಯಲು ಬಹುದೆರಡು ಮಾತು,
ಮೌನವದು ಬರಿಯ ಶಾಪ!
ಅರ್ಥವಾದರೂ ಸರಿಯೆ, ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ ಸರಿಯೆ,
ಮೌನವೆಂಬ ಬಂಗಾರಕ್ಕಿಂತ
ಮಾತೆಂಬ ಬೆಳ್ಳಿಯೇ ಸೆಳೆಯುವುದು...
ಮೌನದಿಂದಿರಲು ಕಲಹವಿಲ್ಲವೆಂಬುದೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕುಹಕವೆನಿಸುವುದು...
ಸುಡುವ ಮೌನದ ದಳ್ಳುರಿಯಲಿ ಬೆಂದ ಜೀವ‌ಕ್ಕೆ
ಮೌನಮೀರುತ್ತ
ತಂಪೆರೆಯಲು ಬರಲಿ ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳು ಮಳೆಯ ಹನಿಯಂತೆ...